بخش مهمی از شخصیت امروز من، سال ها پیش در زمین ورزش شکل گرفت.
ورزش را از هشت سالگی آغاز کردم و همان سال موفق شدم نخستین مدال برنز خود را کسب کنم. آن مدال، شروع مسیری بود که نزدیک به ده سال با تمرین، رقابت و تلاش مداوم ادامه پیدا کرد. در این سال ها در مسابقات مختلف استانی و کشوری حضور داشتم و به تدریج مسیر حرفه ای خود را در رشته پرتاب وزنه پیدا کردم.
در هجده سالگی به عضویت تیم ملی دوومیدانی نوجوانان ایران درآمدم و در رقابت های انتخابی المپیک نوجوانان سنگاپور ۲۰۱۰ شرکت کردم. در آن مسابقات موفق شدم عنوان چهارم را به دست بیاورم؛ نتیجهای که اگرچه ارزشمند بود، اما فاصلهای اندک با رسیدن به بزرگ ترین هدف آن دورانم داشت.
در همان سال، یک آسیب دیدگی شدید از ناحیه زانو، مسیر زندگی ورزشی ام را تغییر داد. پارگی رباط های زانو باعث شد ادامه ورزش حرفه ای برایم ممکن نباشد و ناچار شدم از دنیایی که سال ها برای آن تلاش کرده بودم فاصله بگیرم.
در آن زمان تصور می کردم پایان یک مسیر را تجربه می کنم؛ اما امروز می دانم که در واقع آغاز مسیر دیگری بود.
دوران درمان و توان بخشی باعث شد از زاویه ای متفاوت به ورزش، سلامت و فناوری نگاه کنم. بسیاری از چالش هایی که خودم در آن دوران تجربه کردم، سال ها بعد به انگیزهای برای شکلگیری TopCycle تبدیل شدند؛ استارتاپی که با هدف کمک به افراد در انجام تمرینات ورزشی و توان بخشی هوشمند، شخصیسازیشده و در دسترس ایجاد شد.
به همین دلیل، TopCycle برای من تنها یک کسب و کار نیست؛ بلکه تلاشی است برای تبدیل یک تجربه شخصی به راهکاری که بتواند زندگی افراد دیگری را نیز بهتر کند.
ورزش به من یاد داد که موفقیت نتیجه استعداد نیست؛ نتیجه انضباط، استمرار، مسئولیت پذیری و تاب آوری است. این ارزشها امروز نیز پایه تصمیم های حرفه ای و سبک کاری من هستند.